'Tolga Abi' İnternet Cafe

Dün gece rüyamda Tolga Abiyi gördüm. Tüm o programların ardından Cihangir'de mütevazi bir internet kafe açmış, gelen çocuklara bilgisayarlarda Hugo oynatıyordu. Kafeye evdeki sabit hatlı telefonlarıyla birlikte gelen veletler vardı aga. Evden kafeye hat çekenler vardı. Yılların Hugo oyuncularına bilgisayar klavyeleri dar gelmişti anlaşılan. Belli ki onlar kendilerini telefon tuşlarında daha özgür hissediyorlardı.

"Rüya mı bu Tolga Abi?" diye sordum.
"Evet evlat, rüya bu." dedi. "Bu rüyadan ancak önündeki 3 kapıdan doğru olanı seçersen çıkabilirsin."
Dev gibi haşmetli, babayiğit 3 adet kapı kafenin rutubetli duvarından beni çağırıyordu. Tereddüt etmeden en sağdaki kapıya gittim. Kolunu çevirmeye çalıştım.
Ama dönmedi.

"Olmaz!" dedi Tolga Abi. "Tuşlayacaksın."
"Tuşlayacak mıyım?"
"Evet." dedi. "Telefonla. 1,2 ya da 3."
"Yuh!" dedim. Tepkimi belli ettim.
"Kaderin parmaklarının ucunda, evlat." dedi. "Şimdi isyanlara gelmenin sırası değil!" İnsanı gıcık eden bir sırıtışı vardı.

Oyun oynamaya gelmiş veletlerden birisinin telefonunu büyük bir hışımla aldım. 3'ü tuşladım.

3 numaralı kapı yavaş yavaş açıldı. İçerden beyaz dumanlarla beraber ağır bir tütsü ve parfüm karışımı bir koku çıktı. Güzeldi. Tolga Abi'nin bilgisayarının monitöründen olayı izleyen Hugo heyecandan uzun kulaklarını çekiştiriyordu. Tolga Abi'ye baktım. Bana cesaret verircesine tebessüm ediyordu. Gıcık sırıtışı gitmişti. Her şey güzel gidiyordu. Doğru tercihi yapmış olmalıydım.

Kapının gerisinden parlak bir ışık huzmesi çıktı. Yavaşça dumanlar kayboldu ve daha sonra kapının açıldığı mekanı net bir şekilde görebildim.

***

Yanlış kapıydı.

***

Cadı Sila çift kişilik bir yatakta yarı çıplak vaziyette uzanmış; bana, karşı konulması çok güç olan sihirli gözleriyle bakıyordu.
"Gel" dedi buğulu ve çekici sesiyle.
Gittim.
"Yat ülen!" dedi.
Yattım.
Cadı Sila milyonlarca oyun boyunca Hugo'ya göstermediği sevgi ve sıcaklığı bana bir kerede göstermişti.
Evet, kapı yanlıştı.
Ama son, mutlu sondu.