Bu da Böyle Bir Anımdır Benim

Kötü kader hep kafatasımı istedi benden. Ben 5 yaşında bir çocukken bile peşindeydi onun, biliyorum. Bilmemek elde değildi zaten. Çünkü öyle sinsi sinsi değil, alenen istiyordu onu.


Bir keresinde ekmek almaya gitmiştim 'Hasan Bakkal'a. Evet Hasan Bakkal derdik biz. Böyle bir Hasan Enişte, Hasan Amca, Hasan Aga der gibi... Bakkaldı o adam bizim gözümüzde çünkü. Bakkalın kendisiydi... Sanki "cipsleri, kolaları, çikolataları raflardan değil de kıçından çıkarıp satardı" gibi bir hava oldu şimdi belki ama öyle de değildi işte. Siz anladınız onu.

Neyse işte, bir gün bakkaldan ekmek alıp eve gelirken bir şey oldu. Aniden yüzüm yere doğru eğildi, ekmek koltuk altıma girdi, ayaklarım ferrari moduna geçti ve saatte 15 km hızla koşmaya başladım. Çok hızlı bir değişimdi bu. Ben bile algılayayamıştım. Artık yere doğru bakıp kırmızı pelerine doğru koşan bir boğadan farksızdım. Koştukça coşuyordum. Coştukça daha hızlı koşuyordum. Mutluydum. Başımda kavak yelleri, gönlümde tarifsiz bir musiki...

Derken bahçemizin duvarına toslamamla son buldu bu zevk anı. Annem hep, "Eyvah bahçeye araba girdi herhalde!" diye telaşlandığını anlatır bu olayı her tazeleyişinde. Öyle bir GÜMM!! sesi çıkmış yani. Oysa annem yanılmıştı tabi ki. Bahçeye ne bir araba, ne de bir boğa girmişti. 5 yaşında küçük, gerizekalı bir öküzdü o. Ama kötü kader yapmıştı bunu. Daha o an, kafamdan -panzerlerden göstericileri dağıtmak için salınan tazyikli su gibi- fışkıran kanlar yere düşen ekmeği kırmızıya boyarken biliyordum ben bunu.

Bu sadece bir başlangıçtı oysa. Bir düğünde kafamın sağ tarafının komple yarılıp düğün orkestrasının ağlayışımdan dolayı müziği kestiği bir olay daha oldu mesela daha sonraları. Hastahaneye giderken peşimizden kaç araba geldiğini bilmiyorum. Ama düğün konvoyundan çok daha gösterişliydi. Bunu hep söylerler.

Bir keresinde de apartmandaki merdivenleri zıplayarak çıkmam için fısıldadı kulağıma o kötü kader. E sonuç malum... Bir gün de bir çocuk parkındaki bir banktan diğer bir banka atlamam için palavralar uydurdu bana. Bunun sonucunda sadece kafam yarılmamış, sol gözüm de kocaman şişmişti. O gün, önceleri sadece beynimi isteyen kaderin artık gözümü de istekleri arasına aldığını fark ettim. Bunun sonu nereye varacaktı? Bir gün tüm bedeni mi de komple isteyecek miydi benden?

***

Ben bunların hepsini yaptım. Yalan yok. Kötü kader kulağıma ne fısıldadıysa o fısıltılara safça inandım. Atladım, zıpladım, koştum ve vurdum. Sırf bu yüzden kafam o savaşlardan galip çıkmasını bilmiş bir gazi gibidir şimdi. Arada aksar. Kimi zaman fazla çalışıp devreyi yakar. Bir de istikrardan bihaberdir.

Ama olsun geçinip gidiyoruz bu aralar. Pek bir sıkıntımız yok. Azıcık aşım, kaygısız başım yani...

Ya da öyle bir şey...