Voltran

Mahmut dün bir şiir yazdı. Kimi pideye yazılmış dedi, kimi bir kangal sucuğa... Hatta bir final sınavına yazıldığını iddia edenler de oldu. Oysa ısmarlama olan şiirdi. Mahmut'a biri ısmarladı da öyle yazdı o şiiri. Ama Mahmut şiirde hitap ettiği şeyin şiirin kendisi olduğunu da hiç bir zaman söylemedi. Bunu maalesef Mahmut'un ağzından alamadık. O halde, şiirde bahsi geçen, kendisini Mahmut'a ısmarlayan şey, kaltağın teki de olabilirdi, birbuçuk yağlı iskender de... Zaten belki de, ikisinin pek bir farkı da yoktu.

Fekruh, bütün gün boyunca elinde kahvesi, başında kavak yelleri, dışarda çimlere uzanmış bir şekilde finaller için, içine bir çalışma isteğinin gelmesini bekledi. Nafileydi. Fekruh büyük bir yıkıma doğru gittiğini göremeyecek kadar kör, etrafındaki kızları çaktırmadan kesecek kadar açıkgözlüydü.

Fekruh cehennemde yanacaktı. Bilseydi... Ahh bir bilseydi...

Abuziyattin, sabah saatlarinde, EURO 2008'de Almanya'nın finale kadar yenilmesini istemiyordu. Almanlar yenilirse, bizim de yenilmiş sayılabileceğimizden korkuyordu çünkü. Tarih tekerrürden ibaretti ne de olsa. Öğlene doğru bu korkusunu en yakın arkadaşına açtı. Akşama doğru arkadaşı onunla ilişkisini kesti.

Mahmut, Abuziyattin ve Fekruh, çok yakın bir süre içinde Voltrandaki gibi birleşerek Geyik Mühendisi'nin bizzat kendisine dönüşeceklerini henüz bilmiyorlardı.

Evet. Doğruydu bu.

Oh yeahh!..